Geschiedenis

Het eerste patent dat de technische aspecten van de automatisering van het lezen van boodschappen bij de kassa beschrijft dateert uit 1949. Joe Woodland en Berny Silver vonden hun zg. 'bulls eye code' uit. Dit was een circulaire barcode. De technology was toendertijd echter nog niet zover om zo een code te lezen. In de opvolgende jaren werden vele andere barcode typen voorgesteld en gepatenteerd, maar pas in 1968 werd een serieus begin gemaakt met de standarisering van barcode symbologieën. In 1973 werd UPC - Universal Product Code- geselecteerd als de 'industrie standaard' (tussen aanhalingstekens omdat ook andere barcode symbologieën snel als 'standaard' werden gesteld) De UPC code had veel weg van de door IBM (wie anders) voorgestelde barcode symbologie. Europa kon natuurlijk niet achterblijven, UPC code werd in Amerika en Canada standaard gesteld, en kwam met hun eigen code, de EAN (European Article Numbering).
Omdat de UPC/EAN code slechts getallen en een enkel ander karakter kan coderen, werden al snel andere symbologieën ontwikkeld die wel de gehele ASCII karakterset konden coderen: Code 39 en Code 128. In die tijd was ook de technologie (zowel de techniek als de prijs) voor het lezen van barcodes niet langer meer de beperkende factor en een enorme wildgroei van verschillende barcode symbologieën volgde. Om een aantal te noemen: MSI Plessey, Industrial 2 of 5, Code 39, Code 93, Code 49, Codabar en vele, vele meer.

Op zoek naar een hoger informatie dichtheid (per oppervlak code) deed al snel de twee-dimensionale code zijn intrede. De bekendste is de PDF417 code van Symbol. In 2D codes kan meer informatie gecodeerd worden, maar de scanners die deze codes kunnen lezen zijn complexer van aard hetgeen direct in de prijs te vinden is.

Voor een goed naslagwerk over barcodes, hun geschiedenis, en hoe deze te gebruiken , kunt u lezen: Roger C. Palmers' 'The Barcode Book' ISBN 0-911261-05-2

UPC is een vaste lenge, numerieke continue barcode symbologie. Er zijn drie verschillende versies UPC: UPCA (12 digits), UPCE (zes digits), en UPCD (variabele lengte). De laatste wordt nog maar zelden gebruikt. De Europese versie (EAN) is eigenlijk een superset van UPC. EAN (European Article Numbering) heeft twee vrsies: EAN-13 en EAN-8, deze coderen 13 repectievelijk 8 digits in de code.

Interleaved 2 uit 5 is een zelf-controlerende, continue, numerieke barcode symbologie met een hoge dichtheid. De code wordt veel gebruikt in de industrie. De interleaved 2 uit 5 code codeert eigenlijk twee codes: één in de bars (streepjes) en één in de spaties (witte delen tussen de streepjes). Dit geeft een hoge dichtheid.

Code 39 is de eerste volledige alphanumerieke symbolgie die is toegepast. Het is de meest populaire code naast de UPC/EAN supermarkt code. De variabele lengte symbologie heeft keuze uit 43 karakters, terwijl de zg. 'full ASCII' symbologie alle 128 ASCII karakters aan kan.

De eis van hogere dichtheden werd beantwoord door de code 128 symbologie ontwikkeld in 1981. Code 128 is een 'full ASCII' alphanumerieke symbologie met variabele lengte. Wanneer allen numerieke karakters gebruikt worden is de code zelfs nog eens twee keer zo compact.

De populariteit van de bekende symbologieëen in het supermarktwezen en in de industrie leidde tot de ontwikkeling van vele, vaak door fabrikanten zelf verzonnen, barcode symbologieën. Specifieke eisen (hoge dichtheid, grote karakterset, afdrukkwaliteit, decodeer tolerantie) resulteerde in een ware wildgroei van barcode symbologieën, die dikwijls niet door de fabrikanten van barcode scanners werden ondersteund. UPC/EAN wordt tegenwoordig het meeste gebruikt in de particuliere markt, terwijl interleaved 2 uit 5, code 39 en code 128 veel wordt gebruikt in de industrie. Andere symbologieën zijn:

• Codabar
• Code 93
• Code 49
• IATA Code
• Code 16K
• Code 2 of 5
• Matrix 2 of 5
• Code 11
• Plessey Code
• Nixdorf Code
• Delta Distance A
• Ames Code
• Postnet
  

Op zoek naar een hogere dichtheid (aantal karakters per gebruikt oppervlak, ofwel meer informatie in de code) werden de 2D codes ontwikkeld. Dit soort codes vraagt echter wel om speciale (lees duurdere) barcode scanners. Populaire 2D codes zijn:

• Vericode
• Data code
• UPSCODE
• PDF417

Wanneer u besluit zelf uw barcode labels te printen en op uw artikelen te plakken kunt u gebruik maken van een heel scala aan software die dat voor u verzorgt. Dit garanddert echter niet dat u ook labels van goede kwaliteit uitprint. Matrix printers printen 'dots' en geen lijnen. Het menselijk oog ziet in een 'gedotte' lijn nog wel een streepje, een laserscanner ziet gewoon een aantal (losse) dots. De breedte van de 'lijn' is niet langer meer een gegeven en lezen van zo een barcode hangt erg af van hoe de scanlijn door de code loopt.

Barcode labels die achter een transparant plasticje worden geplaatst (denk aan tijdschriften of een pakje sigaretten) reflecteren meer licht dan gewenst. De barcode scanner wordt letterlijk verblind door het gereflecteerde licht.

verzwarte codes , Verwitte codes

Bubble jet en ink-jet printers hebben vaak last van versmering van zwarte delen. De barcode wordt dan 'verzwart' (streepjes worden te dik afgedrukt t.o.v. de spaties) of 'verwit' (streepjes zijn te dun afgedrukt)

Truncated

Sommige fabrikanten vinden barcode labels maar lelijk op hun produkt, of het past niet in hun lay-out van de verpakking. De code wordt dan heel klein of truncated (afgeknot) afgedrukt. Een getrunceerde code verlaagt de pakkans dramatisch. Lijn scanners moeten precies in lijn worden geplaatst om de code te kunnen lezen. Omni directionele scanners hebben vaak niet een dicht genoeg patroon om de code in zijn geheel te lezen.

Contrast

De zg. 'verse codes', labels die u vaak zelf afdrukt middels een thermische printer in bijvoorbeeld de groente afdeling van de supermarkt, hebben een slecht contrast. Een barcode scanner heeft een bepaald contrast nodig om zwart van wit te onderscheiden. Ook gekleurde barcodes dienen vermeden te worden. Het rode licht van de laserscanner ziet nu eenmaal anders kleuren dan de mens